“ขณะนี้ดิฉันยืนอยู่หลังบังเกอร์  ร่วมกับทหารที่เฝ้าระวังเหตุการณ์ความไม่สงบ  บริเวณประตูน้ำ  ท่านผู้ชมลองมองตามกล้องไปนะคะ”

ภาพตัดมายังกล้อง.....ปรับภาพกว้างเพื่อให้มองเห็นกลุ่มคนเบื้องหน้า  แล้วซูมเข้าใกล้เพื่อจับภาพเฉพาะบางคน

“จะเห็นได้ว่ากลุ่มคนเสื้อแดง  ตะโกนด่าทอ  โห่ร้อง  ขับไล่  และมีบ้างคนแก้เสื้อผ้าเหลือแต่ชั้นใน  ส่งภาษามือท้าทายอย่างเหิมเกิม”

กล้องตัดภาพมายังกลุ่มทหารอีกครั้ง  แล้วแพลนตามเหตุการณ์อย่างกระทันหัน

“จู่ ๆ เกิดความโกลาหลในฝั่งทหาร  ทุกนายประทับปืนเล็งไปยังกลุ่มคนเสื้อแดง”

กล้องตัดภาพมายังปลายกระบอกปืนแล้ว  ซูมภาพใกล้เข้าหาชายคนหนึ่ง

“มีชายไม่ทราบชื่อ  ยืนอยู่กลางถนน  ชูป้ายขนาดใหญ่  เขียนข้อความไว้ว่า “พวกเราต่างก็เป็นคนไทย  ทำไมถึงต้องมาทะเลาะกัน”  อีกด้านหนึ่งเขียนว่า “อย่ายิงประชาชนเลย  เขาเป็นแค่เครื่องมือของคนบางกลุ่มเท่านั้น “….”

กล้องยังคงนิ่งจับภาพยังชายคนนั้น แล้วปรับมุมกล้องไปตามเหตุการณ์

“อันตรายมากเลยนะคะ  สำหรับการกระทำของชายไม่ทราบชื่อคนนี้  ดูท่าทางฝั่งกลุ่มคนเสื้อแดง  เหมือนจะลุกฮือออกจากบังเกอร์แล้วนะคะ  เป็นชายฉกรรจ์จำนวนราว 20 คน  ใส่ชุดสีดำ  วิ่งมาเข้าหาชายไม่ทราบชื่อ  แต่ฝ่ายทหารได้ยิงปืนขู่  จึงทำให้ชายชุดดำเหล่านั้นล่าถอยไป  เป็นเหตุการณ์ที่ระสึกขวัญจริง ๆ ”

กล้องขยับตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  แล้วตัดภาพมายังผู้รายงานสาว  คนเดิม

“ท่านผู้ชมคะ  คงจะเห็นว่ามีทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งออกจากตรอกตรงกับที่ชายคนนั้นยืนอยู่  และก็รวบตัว  พยายามหามออกจากเหตุการณ์ดังกล่าวโดยเร็ว”

ผมกำลังนั่งซู้ดเส้นมาม่าจากถ้วย  ตาก็เหลือบดูเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่คาดสายตา  พลางคิดไปว่า  “ใครหว้าช่างมีพฤติกรรมโง่อย่างนี้   จะตายเอาไม่รู้ตัว  ช่างแม่งเหอะ  ไม่รู้จักรักตัวกลัวตาย  ก็น่าจะปล่อยให้โดนกระทืบซะที  คงจะหายบ้า”  ผมยกรีโมทขึ้นกดเปลี่ยนช่อง  ไปดูรายการบันเทิงช่องอื่น  แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

“อืม...ว่าไง”

“เฮ้ย...มึงได้ดูข่าวปะวะ”

“ข่าวไร...ดูแม่งทั้งวันเยอะไปหมด”

“ก็ข่าวที่มีคนไปยืนชู….”

“อ๋อ...ไอ้เหี้ยนั่นนะเหรอ  เป็นไงตายห่ายังละ  แม่งทำไปได้”

“ตายเหี้ยไรละ  มึงรู้มั้ยว่าใคร”

“ใครจะรู้วะ...เหี้ย”

“เอ้า..ไอ้สัตว์นี่  เพื่อนมึงไง ไอ้ชาติ”

“อ้าวเหี้ยละ.....ไอ้สัตว์มันทำไปเพื่ออะไรวะ”

“กูไม่รู้....เลยมาถามมึงเนี่ย  เพื่อจะรู้ว่าเพื่อนสนิทของมึงไปยืนทำเหี้ยอะไรตรงนั้น”

“กูจะไปรู้มันเหรอ  ไอ้ชาติมันเป็นคนจริงจังกับความยุติธรรม  แต่ไม่คิดว่ามันจะกล้าไปยืนอยู่อย่างนั้น  เออ...แล้วพอติดต่อมันได้มั้ยละ”

“ถามกูเหรอ....ถ้าถามกู  กูคงไม่โทรมาหามึงหรอก เหี้ย”

“อ้าว...ไอ้นี่  ถามดี ๆ กานตีนซะแล้ว  จะติดต่อยังไงวะ  คงโดนทหารกักบริเวณสอบสวนชัวร์กูว่านะ........”

บทสนทนาที่ยืดยาวราวสองชั่วโมง  เพื่อหาทางช่วยและคำตอบในสิ่งที่ ชาติ  หรือ นายชาติชัย  ไตรรงศ์กุล  เขาเป็นพนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง  ผมกับชาติ  เข้าทำงานในวันเดียวกัน  อยู่แผนกเดียวกัน  สนิทกันมาถึง 8 ปี  ถือว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุดในที่ทำงานเลยทีเดียว  ผมกับชาติมักคิดอะไรที่เหมือนกัน  เพียงผมเป็นคนที่เฉย ๆ ไม่อะไรกะฝ่ายไหน  ก็ไม่ใช่เจ๊กลากไปไทยลากมา  กลับเป็นชาติที่คิดและคอยตั้งคำถามอยู่เสมอ

เขามักมีคำถามมาถามผมเสมอ  อย่าง....“ทำไมคนเราไม่คิดว่า  รัฐบาลทุกรัฐบาลก็ใช้ประชาชนเป็นโล่ห์กำบังเสมอ  ตายกันไปไม่รู้เท่าไหร่  แต่ก็ลืมไปว่าเกิดอะไรขึ้น  พอรัฐบาลใหม่ก็เอาเรื่องเก่ามาทำให้เป็นกระแส   คนที่บอบช้ำกับเหตุการณ์นั้น  ก็ลุกขึ้นมาเพราะมีคนหาความยุติธรรมให้  แต่ไม่เลย  โดนหลอกใช้เป็นเครื่องมือในการประท้วง  ทำไมเขาไม่รอดูว่ารัฐบาลจะออกมาปลุกปั่นเรื่องเหล่านี้ไปเพื่ออะไร......”

อะไรประมาณนี้ที่ทำให้ผมคอยฟังมาตลอด   นึกตามคำที่ชาติพูด   แต่ก็นิ่งเงียบ  หรืออาจเป็นเพราะผมไม่ได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้สักเท่าไร  ผมกลับอยากฟังที่เขาเล่าเรื่องเกี่ยวกับ  พระราชกรณียกิจของในหลวงมากกว่า  ทุกถ้อยคำหลั่งไหลราวกับน้ำตกที่พรั่งพรู  คงอาจเป็นเพราะพ่อของชาติ  มีที่ดินแล้วเลือกทำตามพระกรณียกิจ  “อยู่อย่างพอเพียง” ปัจจุบันนี้พ่อของเขาจึงไม่ขัดสนในเรื่องใด ๆ เลย  ต่างจากเมื่อก่อนที่พ่อของชาติ  ทำไร่ทำสวนเชิงเดียว  ผมเห็นเขาส่งเงินให้พ่ออยู่บ่อย ๆ

ผมชอบฟังนะ  เรื่องที่เขาเล่าแล้วเอามาผสมกับเรื่องของรัฐบาล  ที่ทุกวันนี้หาแต่ประโยชน์ส่วนตัวและพวกพ้อง  ไม่มีรัฐบาลไหนเอาพระราชกรณียกิจของในหลวง  มากางอ่านแล้วนั่งคบคิด  สร้างเพื่อให้ประชาชนได้ใช้กันอย่างยั่งยืน  จนบางทีผมก็แอบหยอกล้อเขาเล่นอยู่บ่อย ๆ

“ทำไมมึงไม่เป็นนายกฯ ไปเลย”

“ไอ้นี่...มึงเลือกให้กูเป็นป่ะละ”

“เอ้า...เอาจริงโว้ยไอ้นี่”

“เออ...แต่คิดไปแล้ว  เป็นนายกฯ ก็เท่านั้นแหละ  ยังไงก็ต้องทำตามพวกพ้องของตัวเองก่อน  แล้วจะเอาเวลาไหนไปทำอย่างที่กูอยากทำ”

“ก็จริงของมึงนะ”

เสียงผ่อนลมหายใจยืดยาว  นั่งคิดเรื่องที่ชาติทำ  เพื่ออะไร?  เอาตัวเข้าไปเสี่ยงในวินาทีหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนั้น...ทำไม?  ผมพยายามโทรไปหาทางบ้านเขาที่ต่างจังหวัด  หลังจากวันที่ผมได้รับข่าวจากเพื่อน  คำตอบคือ “ไม่รู้...ยังไม่ติดต่อกลับมา  พ่อก็ห่วงมันเหมือนกัน”  ความกังวลเกาะกลุ่มก้อนแข็งอยู่ในใจ  ผมได้แต่ภาวนาอย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับชาติเลย

นานนับสองสัปดาห์จากวันที่ผมรู้ข่าวว่าชาติโดนจับไป  ไม่สามารถติดต่อเขาได้เลย  ผมกลัวเสียจริง ๆ  กลัวว่าชาติจะเสียชีวิตไปพร้อมกับเหตุการณ์สลายการชุมนุม  ผมจึงติดต่อกลับไปยังพ่อเขาอีกครั้ง  เช็คเพื่อความแน่ใจ  แต่ก็ยังรู้สึกไม่แน่ใจเท่าไรหรอก  ถ้ายังไม่ได้ยินเสียงของชาติ  จนพ่อของชาติบอกว่า “มันกลับมาแล้ว....แต่ไม่พูดอะไรกับใคร  รีบเอาเอกสารสำคัญต่าง ๆ ออกไปถ่ายสำเนา  กลับมาก็เดินมากอดพ่อและแม่  แล้วออกจากบ้านไป”  ถึงจะคลายความกังวลได้ไปเประหนึ่ง  แต่นั่น...เป็นครั้งเดียวที่ได้ยินข่าวของชาติ  แล้วมันก็หายไปจากชีวิตของผม  เหมือนเกิดมาแล้วดับไปเฉย ๆ ทิ้งไว้แต่ความงงงวยในการกระทำ  ที่ยังคาในใจของผมเรื่อยมานับแต่นั้น

ล่วงผ่านไปแล้วปีกว่า  จากเหตุการณ์สลายการชุมนุมที่แยกราชประสงค์  ผมก็ยังคงทำงานอยู่ที่เดิมไม่เปลี่ยนแปลง   แต่ที่เปลี่ยนไปคือเพื่อนสนิทของผมหายไป  มันหายไปไหน  ไปทำอะไร  อยู่ที่ไหน  ผมไม่รู้ข่าวคราวเลย

ผมเฝ้ามองข่าวสารของรัฐบาลชุดนายกอภิสิทธิ์  จนแล้วจนรอดก็ไม่พ้นการยุบสภาเลือกตั้งกันใหม่  ผมไม่ได้ไปเลือกตั้ง  ความจริงผมไม่เคยไปเลือกใครทั้งนั้น  เหตุผลอย่างเดียวคือ  เลือกไปทำไม  ก็ไม่ต่างกัน  โกงกิน  เอาพวกพ้อง  ประชาชนก็แค่เครื่องต่อรอง  เอาเศษเงินว่านก็สามารถเอาใครก็ได้เข้ามาอยู่ฝั่งของตัว  ผมเลยไม่ค่อยใส่ใจอะไรกับรัฐบาลทั้งหลายมาตั้งนานแล้ว

ภาพข่าว...นายกหญิงคนแรกของประเทศไทย  ได้ก้าวขึ้นโพเดียมด้วยใบหน้าเปื้อยยิ้ม จากที่เธอได้รับตำแหน่ง

ผมก็ยังนั่งซู้ดเส้นมาม่าจากถ้วยเสียงดังสนั่น....ฟังนายกหญิงคนแรกของประเทศไทยพูด  ยิ่งฟังยิ่งขมวดคิ้ว  พลางสงสัยว่า “ถ้ามีลมพัดหรือมีเหตุอันทำให้โพยหาย  เธอคนนนี้ยังจะจำในสิ่งที่ต้องพูดได้หรือเปล่า”  ไม่แปลกหรอก  หากจะถือโพยมาพูดต่อหน้าสาธารณชน  ผมก็นั่งฟังเสียงผ่านลำโพงทีวี  เคี้ยวเส้นมาม่าไปด้วย

ภาพข่าว....ขณะนี้พายุได้กระหน่ำประเทศไทยตอนใต้

ทุก ๆ เช้า  ผมยังคงตื่นเวลาเดิม  ขับรถกลางเก่ากลางใหม่ออกสู่ถนน  อากาศมืดครึ้มคล้ายฝนจะตกแต่ก็ไม่ตก กลับไปตกช่วงเวลาเลิกงานเสมอ

ภาพข่าว....น้ำหลากบ้านเรือนไหลไปพร้อมกับโคลนขุ่นขลัก

มันเป็นเพียงถาพที่ดูแล้วก็ผ่านเลยไป  รู้สึกได้ในใจแต่ไม่ถึงกลับต้องแสดงอะไรออกมา  คงเป็นเพราะกรุงเทพฯ  คงไม่เกิดเหตุการณ์อย่างนี้แน่ ๆ

ภาพข่าว....เกิดน้ำท่วมหลายจังหวัด  และท่วมแหล่งอุตสาหกรรม กำลังจะจ่อเข้าปทุมธานี  และนนทบุรี

ผมชักสนใจเรื่องน้ำท่วมในครั้งนี้เสียแล้ว  เพราะมันไม่เหมือนหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา  ทำไมมันท่วมเสียทุกที  และรุนแรงกว่าเดิมไปทุกขณะ  แล้วบ้านผมที่อยู่บางบัวทองจะเป็นยังไง  ผมเริ่มซื้อกระสอบทรายมากั้นหน้าบ้าน  ทำทุกวิถีทางที่ไม่ให้น้ำเข้าบ้าน  จะยกของไว้ชั้นสอง  จะตามหาช่างไฟมาแยกเบรกเกอร์  ตระเตรียมพร้อมรับน้ำ  ผมไม่เชื่อในคำของรัฐบาลที่มาพูดออกสื่อแล้วก็จมอยู่บาดาลไปหลายแห่ง

น้ำได้ท่วมจังหวัดปทุมธานี  และนนทบุรีแล้ว

สิ่งที่เห็นและเป็นอยู่ในขณะนี้  ผมต้องผจญด้วยตัวเอง  ทุกอย่างที่กะเกณฑ์เอาไว้จมน้ำหมด  รถยนต์  เครื่องใช้ไฟฟ้าต่าง ๆ  เหลือแต่ มือถือแบล็คเบอรี่  ที่ผมหยิบติดมือมาเท่านั้น  แรก ๆ ความสนุกสนามก็เริ่มเข้าครอบงำ  ถ่ายรูปน้ำท่วม  บรรยากาศรอบด้าน  ถ่ายคู่กะมัน  โพสต์ลงเฟชบุ๊คเป็นที่สนุกสนาม  ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลง  ฟ้าเริ่มมืด  ถึงได้หลุดจากภวังค์ของความสำราญ  รีบโทรหาเพื่อนเพื่อขอความช่วยเหลือ  ปลายสายก็ตอบกลับมาเพียงว่า “มึงอยู่บนนั้นไปก่อน  เดี๋ยวกูเข้าไปช่วย”

ผมต้องระเห็ดขึ้นมาอยู่บนหลังคา  ผจญชีวิตอยู่สองวันให้หลังจากที่ปริมาณน้ำมีระดับเท่าเดิม  ชักไม่สนุกเสียแล้วในตอนนี้  มือถือก็ตายสนิทกลายเป็นขยะหนึ่งชิ้นทันที  ผมนั่งมองพื้นน้ำพยายามทำตัวนิ่งที่สุด  พยายามเก็บแรงไว้เท่าที่ทำได้  ผมไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว  นอกจากน้ำที่ไหลผ่านหน้าผมไปนี่แหละ  ข้างตัวของผมมีไม้ยาวราวสองเมตร  อดีตของมันคงเป็นกิ่งไม้ขนาดพอดีมือ  แล้วลิดกิ่งใบเล็ก ๆ ออกจนหมด  กับซากสัตว์เลื่อยคลานนานาชนิดที่ตายอยู่ไม่ห่าง

ผมพยายามคิดว่าคงจะมีใครมาช่วย  แต่ก็ไม่ได้หวังอะไรที่มันไกลไปกว่าหัวแม่เท้าตัวเอง  และแล้วสิ่งที่ผมเฝ้ารอแบบเลือน ๆ ก็ใกล้เข้า ๆ  ผมลุกพรวดทันที  เจ้าหน้าที่ทหารขับเรือยนต์ขนาดเล็ก  เข้ามาเทียบหลังคาบ้าน  ผมยิ้มแก้มปริ  ดีใจสุด ๆ ที่เห็นคน  ผมเข้ามานั่งในเรือตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้  แต่ที่แน่ ๆ ผมรอดแล้ว  ในระหว่างทางนั้น  ผมหันไปจับมือแล้วกล่าวคำ “ขอบคุณ” เหล่าทหารที่เข้ามาช่วย  แล้วยกมือไหว้เมื่อเห็นว่าเขาพอมีอายุ  มันดีใจจนไม่สามารถบรรยายเป็นถ้อยคำที่สวยงามได้  หากพวกเขาไม่เข้ามา  มีหวังผมคงไม่รอดแน่ ๆ

“ไงมึง  ท่วมเกือบมิดบ้าน”  เสียงนี้มันคุ้นหูจัง  ดังมาจากคนขับเรือ

เจ้าชายนิทรา